Nieuwsbrief
libnetwerk
Waarom heroverweging buitenlandse politiek noodzakelijk is.
Elk land moet zijn strategie op het gebied van buitenlandse politiek in de 21ste eeuw heroverwegen. Geen enkel land is al toegerust om het juiste perspectief toe te passen op de wereldwijde problemen op het gebied van milieu, wereldbevolking en wereldwijde armoede.
Geen regering is op de juiste manier georganiseerd om de complexe wetenschappelijke informatie te absorberen die nodig is om degelijke beslissingen te nemen.
Momenteel zijn de Amerikaanse defensie uitgaven gelijk aan de defensie uitgaven van de rest van de wereld samen. Het cijfer is niet alleen opmerkelijk omdat in de Verenigde Staten slechts 5 % van de wereldbevolking leeft. Maar ook een duidelijk bewijs van de scheefgetrokken verhoudingen van de Amerikaanse investeringen in nationale veiligheid.
Het probleem is daarbij dat de Verenigde Staten niet weet hoe ze echte veiligheid moet bereiken. Het gaat niet om een overwinning op een conventioneel leger, maar om het wegnemen van fundamentele bronnen van instabiliteit binnen landen.
De crisis in Afghanistan sluimerde al tientallen jaren voordat deze tot uitbarsting kwam. De problemen van het land waren en blijven extreem. Afghanistan heeft te kampen met ernstige ecologische problemen als gevolg van droogte, woestijnvorming, overbegrazing, bodemerosie, verslechtering van de bodemkwaliteit en ontbossing. Het land ligt in de bergachtige binnenlanden van Centraal- Azië, wat leidt tot isolatie. De bevolking is sinds 1950 verdrievoudigd, van 8 naar ruim 25 miljoen. Maar liefst twee derde van de bevolking is jonger dan 25. Jonge mannen, vooral als ze verarmd zijn en geen uitzicht hebben op vast werk, zijn voer voor machtswellust van politieke demagogen.
Afghanistan is een voorbeeld van het eindpunt voor wanhopige arme landen wanneer armoede, overbevolking en milieuschade tientallen jaren onbelemmerd kunnen voortwoekeren. Het grootste instabiele gebied is momenteel de strook met woestijnlanden die van Afrika via het Midden- Oosten naar Centraal- Azië loopt.
Al deze landen worden getroffen door problemen die militairen niet kunnen oplossen: een uitzonderlijke hoge bevolkingsgroei, een jongerenpiek , een ernstige aantasting van milieu en gebrek aan economische alternatieven. De armoedeval en de instabiliteit nemen toe naarmate de wereld langer wacht met een zinvolle oplossing. Geen van de genoemde problemen kan naar tevredenheid worden opgelost door legers van rijke landen, hoe machtig ze ook zijn.
De militaire opvattingen lijken nog steeds bepaald door de visie van een "industrieel conflict"tussen enorme legers zoals in de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Volgens die norm geven we echter geld uit aan zaken die tot tragedie en frustratie leiden, niet tot echte nationale en internationale veiligheid.
In een wereld waarin grenzen vervagen en waarin risico's in schijnbaar afgelegen gebieden tot directe problemen kunnen leiden, is de strijd tegen de wereldwijde armoede en de bevolkingsdynamiek een primaire en zeer urgente noodzaak geworden. Niet alleen omdat persoonlijke moraliteit dat vereist, maar omdat de wereldwijde veiligheid dat vereist.
Riens Meijer veranderingseconoom, auteur en spreker
Uit de reacties blijkt dat dit genoemd onderwerp ( gelukkig) in de belangstelling staat. Het is een uiterste complexe materie die niet eenvoudig is op te lossen. De afgelopen 250 jaar maakt de wereld een bevolkingsexplosie door die ondersteund wordt door opmerkelijke technologische ontwikkelingen in de voedselproductie en ziektebestrijding.
Volgens de theorie van de demografische transitie moet eerst het kindersterftecijfer dalen voordat het totale vruchtbaarheidscijfer daalt. Malaria is de dodelijkste ziekte onder de infectieziekten bij Afrikaanse kinderen en veroorzaakt circa 3 miljoen sterfgevallen per jaar ( voornamelijk onder kinderen) en tot circa één miljard ziekenhuisopnamen. In de regio's in Afrika waar malaria wordt overgebracht, zijn driehonderd miljoen slaapplekken. Deze plekken moeten worden beschermd met muskietnetten. Met recente technologische verbeteringen gaan deze muskietnetten vijf jaar mee.
De totale kosten van muskietnetten voor alle slaapnetten in Afrika voor een periode van vijf jaar bedragen circa 1,5 miljard dollar. De uitgaven aan de defensie van de Verenigde Staten voor één dag zijn voldoende om muskietenbescherming tegen malaria te garanderen voor elke slaapplek in Afrika voor 5 jaar.
Ik geef dit voorbeeld zonder enige verwijt. Het dient om aan te geven hoe je de vicieuse cirkel van armoede in de landen moet doorbreken.
Immers met de daling van kindersterfte daalt het vruchtbaarheidscijfer en daarmee de bevolking en daarmee de armoede etc.
Het klinkt ongeloofwaardig maar neemt u van mij aan dat het echt waar is.
Riens Meijer
Peiling
Disclaimer
Reacties
Chris van den Bos | 4 feb 2010 om 14:32
Het is een leuke filosofie, zeker in de reacties. Maar het gaat allemaal voorbij aan een essentiele conclusie. Alle hulp en/of invloeden hebben alleen zin als ze worden ingezet in een stabiele omgeving waar het geweld niet de dienst uitmaakt. Dat zal eerst moeten zijn bereikt. De inzet van de Nederlandse Defensie berust op de drie D's. Diplomacy, Development en Defense. Alleen die combinatie werkt. Dat is de, toch best wel unieke, aanpak van Nederland. Dat hoort een kans te krijgen. Niet twee of vier jaar. Reken op een veel langere periode. Doen we dat niet, vergeet het dan maar. Uiteindelijk barst de bom en vinden we de ellende ook hier. Feitelijk hebben we geen keuze. In het huidige wereldbeeld is het simpel. De groei van techniek en bevolking zorgt ervoor dat we het daar (en straks nog wel op meer plekken) moeten oplossen. Doen we dat niet, krijgen we de elllende uiteindelijk in de hele wereld. Dus ook in Europa. Conclusie, uit puur eigenbelang zal er een oplossing moeten komen. Daar kan Nederland zich niet aan onttrekken. Dat betekent ook het aanvaarden van inzetten van eventueel geweld. <br/>Iedereen die pleit voor terugtrekken zadelt daar de jeugd (en dan vooral de meisjes en vrouwen) met een voor ons onbegrijpelijke hoeveelheid ellende op. Dat is eigenlijk een behoorlijk egoistisch standpunt. <br/>Mijn mening is dat we dus geen keuze hebben. Dat zal veel kosten, zowel in mensen als in middelen als in daadkracht. Weggaan is geen optie.
Linda Rose Smit | 4 feb 2010 om 17:55
Uitstekend stuk, dat de noodzaak tot structurele armoedebestrijding nog maar eens onderschrijft
Caroline Beers | 7 feb 2010 om 9:40
Beste Riens, <br/> <br/>Ik ben het helemaal eens met de stelling dat de de wereldvrede is gebaat bij de bestrijding van armoede (en vooral: corruptie, nepotisme etc.). <br/>De theorie van de demografische transitie lijkt me inderdaad een theorie. Hoezo daalt het vruchtbaarheidscijfer als de kindersterfte daalt? <br/>Het omgekeerde lijkt me eerder het geval. Anticonceptie is in arme gebieden in geen velden of wegen te bekennen en werkgelegenheid komt ook niet uit de lucht vallen. Alleen in zeer welvarende gebieden als de onze daalt de kindersterfte en daarmee het vruchtbaarheidscijfer. <br/>Ik ben benieuwd hoe die transitietheorie dat bedoeld heeft voor het overgrote deel van de wereld dat in grote armoede leeft, m.n. Arfika. <br/> <br/>Vriendelijke groet, <br/>