De zaak Jaqueline Kramer vs Jacqueline Cramer

Sedert de « onthullingen «  van de heer Duyvendak staan de activistische kringen en hun daden in de jaren tachtig vol op in de mediabelangstelling. Of het grote publiek het ook spannend vindt, is maar de vraag. In strafrechtelijke zin kan de heer Duivendak noch mevrouw Cramer niets (meer) verweten worden. Echter, het werpt wel een bedenkelijk licht op ons politiek en maatschappelijk systeem.

Wij zien hier hoe een vrij kleine groep drammerige onverbeterlijken elkaar gedurende meer dan 25 jaar vasthoudt en elkaar de ballen in financieel en politiek (invloed, macht) toespeelt, ruim gesteund door veelal pseudo intellectuelen en journalisten die meestal tot de meelopers te rekenen zijn. Doet het de politieke cultuur in ons land goed als een minister een (omstreden) organisatie waarvan zij jaren voorzitter is geweest, rijkelijk met subsidies bedeelt? Deze organisatie, die graag bestuurlijke en democtatische politieke beslissingen frustreert en meningen met onhoudbare of onvolledige onderzoekrapporten manipuleert, beweert bij monde van haar voorzitter ijskoud, dat de ontvangen overheidssteun niet voor proceskosten wordt ingezet maar voor andere activiteiten. Hoe naief is men zelf indien men meent dat weldenkende mensen dit geloven. Natuurlijk is het boekhoudkundig makkelijk de rekeningen van de advocaten uit de inkomsten uit donaties te betalen en andere kosten met subsidiegelden.

De kern van het gevaar schuilt zich in de gezinning van deze lieden, die zelfs niet voor uiteindelijk onwettelijk handelen terug geschrikt zijn of bewust gesteund hebben en systematisch tot de macht zijn door gedrongen. Wanneer er opwinding ontstaat, is men verbaasd en wordt de burger geacht dit toch maar normaal te vinden. Zelfs de Premier schijnt dit heel gewoon te vinden en gaat in zijn argumentatie zelfs staatsrechtelijk zijn boekje te buiten door tijdens het kamerdebat over de zaak Cramer, de aanval op het kamerlid Verdonk te openen door aan het "sollicitatiegesprek" te referen, dat hij met haar in zijn hoedanigheid als kabinetsformateur in alle vertrouwelijkheid voerde en tijdens hetwelk kennelijk een mogelijk krakersverleden van mevrouw Verdonk aan de orde is geweest. Het grote verschil is hier echter, wanneer het dan zo geweest zou zijn, dat Rita Verdonk tot voortschrijdend inzicht is gekomen en van actief PSP lid via de liberale VVD zich tot een wasechte liberaal heeft ontwikkeld! Over gezinning gesproken. 

Het zelfde subsidie- en gezinningsfenomeen doet zich op andere beleidsterreinen eveneens voor. Ontwikkelingssamenwerking springt hier bijzonder in het oog zoals het te weinig gewaardeerde en bekende Witboek Ontwikkelingssamenwerking samengesteld door het oud VVD kamerlid Zsolt Szabó met onder andere oudminister van Ardenne als voorbeeld, reeds enkele jaren geleden aantoonde.

Daar de overheid zelfs op commerciele leest geschoeide Ramadanfeesten meent te moeten subsidieren, is het werkelijk tijd, dat het ongecontroleerd woekeren van het subsidie onwezen eindelijk eens systematisch kritisch onder de loep wordt genomen inclusief de persoonlijke banden tussen de ontvangers en de verstrekkers.

De afgelopen weken wordt er regelmatig van een heksenjacht op de activisten en idealisten uit de jaren tachtig. Dit is te pathetisch en te veel eer voor deze groep mensen. Ook is er geen sprake van een bloeddorstige wraakactie van rechts. Wel is het eindelijk eens tijd de penetrante en arrogante dominantie van deze activistissche gezinningsgenoten aan de kaak te stellen en de (maatschappelijke) schade die door hun invloed is aangericht op te nemen. Het falen van de multiculturele maakbare samenleving en het fustreren van een heus immigratiebeleid in belangrijke mate verantwoordlijk voor onder meer verpaupernde achterstandswijken, criminaliteit en zwarte scholen. Deze linkse bestuurlijke eliten en de met hun verbonden groepen moeten eindelijk ter verantwoording worden geroepen in het belang van een  rechtvaardige samenleving van vrije burgers.